درد عشقی کشیده​ام که مپرس              زهر هجری چشیده​ام که مپرس

گشته​ام در جهان و آخر کار                     دلبری برگزیده​ام که مپرس

آن چنان در هوای خاک درش                   می​رود آب دیده​ام که مپرس

من به گوش خود از دهانش دوش            سخنانی شنیده​ام که مپرس

سوی من لب چه می​گزی که مگوی          لب لعلی گزیده​ام که مپرس

بی تو در کلبه گدایی خویش                   رنج​هایی کشیده​ام که مپرس

 همچو حافظ غریب در ره عشق               به مقامی رسیده​ام که مپرس

دلی را نشکن شاید آنجا خدا باشد

کسی را تحقیر نکن شاید او محبوب خدا باشد

گناهی راکوچک نشمارشاید آن لحظه مرگ باشد

کمکی را دریغ نکن شاید آن کلید بهشت باشد

وقت نماز بپادار شاید آن آخرین دیدارت باشد

رسول خدا صلى الله علیه و آله و سلم

رسول خدا صلى الله علیه و آله و سلم فرمود:اى على،جبرئیل علیه السلام مرا درباره تو خبرى داد که مایه روشنى چشم و شادى دلم شد،او به من گفت:اى محمد،خداوند به من فرموده :محمد را از سوى من سلام برسان و او را آگاه ساز که على پیشواى هدایت و چراغ تاریکیهاى ضلالت،و حجت بر اهل دنیاست،زیرا او صدیق‏اکبر و فاروق اعظم است ⁽¹⁾ ،و من به عزت خویش سوگند خورده‏ام که به آتش نبرم کسى را که او را دوست داشته و تسلیم او و اوصیاى پس از او باشد،و به بهشت در نیاورم کسى را که دست از ولایت و تسلیم در برابر او و اوصیاى پس از او برداشته باشد. ⁽²⁾

رسول خدا صلى الله علیه و آله و سلم فرمود:جبرئیل علیه السلام نزد من آمد و گفت:اى محمد،پروردگارت تو را به دوستى و ولایت على بن ابى طالب فرمان مى‏دهد. ⁽³⁾

رسول خدا صلى الله علیه و آله و سلم فرمود:جبرئیل علیه السلام از سوى خداوند برگ سبزى از درخت آس برایم آورد که در آن به رنگ سپید نوشته بود:من دوستى على بن ابى طالب را بر آفریدگانم واجب نمودم،این را از جانب من به آنان برسان. ⁽⁴⁾

جبرئیل علیه السلام از میکائیل،او از اسرافیل،او از لوح،او از قلم،او از خداى عز و جل آورده است که:ولایة على بن ابى طالب حصنى،فمن دخل حصنى امن من عذابى«ولایت على بن ابى طالب دژ محکم من است،هر که بدان در آید از عذاب من ایمن باشد». ⁽⁵⁾

پى‏نوشتها:

1)یعنى بزرگترین کسى است که اسلام را باور کرده و در قول و عمل راستین‏ترین مردم است و بالاترین کسى است که میان حق و باطل فرق مى‏نهد. (م)

2)بحار الانوار 27/ .113

3)همان 39/ .273

4)همان/ .275

5)همان/ .246

امام على بن ابیطالب علیه السلام ص 116

وقتی که خدا هست

پس

دلیلی برای نا امیدی نیست

ای انسان!

    تو را بی هدف نیافریدم  و  از تو  غافل نیستم...

لذتی که از بودن در محضر حضرت حق نصیب من می گردد

چنان مرا در خود غرقه می کند که از هر خواهش و حاجتی

غافل و بی نیاز می گردم و شوق وصال او همه نیازها و 

 کاستیهارا از یادم می برد و مرا جز به تماشای وجه مقام ربوبی

به چیزی دیگر فرصت نمی دهد...

 هرشب ملائکه بر بالین نوجوانان و جوانان می آیند و به آنها

ندا می کنند که برخیزید و برای سعادت خویش تلاش کنید.